regen

Wanneer je voelt dat er iets niet klopt

Ken je dat gevoel? Dat je weet dat er iets mis is, maar je niet weet wat? Dat gevoel heb ik al maanden. 

Mijn hele leven ben ik al iets sneller vermoeid dan een doorsnee mens. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik vrij introvert ben en socializen vrij veel van mijn energie vraagt. En dat is niet zo erg, zo nu en dan moet ik mijzelf dan gewoon even opladen. Even een dagje niksen. Ik ben niet anders gewend dan dat ik zo nu en dan een dagje voor mezelf nodig heb, maar de laatste maanden werkt dit niet meer. Ik ben compleet uitgeput. 

Waar het vandaan komt weet ik helaas niet. De vermoeidheid die ik voel is anders dan anders. Het is niet, omdat ik teveel heb gedaan en gewoon een dagje voor mijzelf nodig heb. Het is een compleet andere soort vermoeidheid. Een zwaar gevoel in mijn hele lijf en ik kan niet plaatsen wat het is. 

Stress?

Ja, ik heb het druk. En ja ik heb ook vrij veel aan mij hoofd. Ik ben bezig om mijn laatste studiepunten voor het afstuderen te halen, heb een conflict met mijn (ex)werkgever en ben op zoek naar een nieuwe bijbaan. Maar het is niet dat ik daar moe van wordt. Met al deze dingen is het simpelweg een kwestie van afwachten wat er gaat gebeuren. 

Afstuderen

Aanstaande woensdag hoor ik of ik mijn laatste studiepunten heb behaald en mag gaan afstuderen, of dat het nog niet mijn tijd is en ik nog net even iets langer moet doorgaan voor die laatste puntjes. Normaal gesproken zou ik kapot gaan van stress, omdat ik zo graag wil starten met mijn afstudeertraject, maar inmiddels heb ik mij er al bij neergelegd dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. En dat is oké.  Dit semester is heel rumoerig geweest tot nu toe en daarom is het ook echt niet zo raar als ik woensdag te horen krijg dat ik net niet genoeg heb laten zien om die laatste puntjes te scoren. 

Conflict

Tja. Het is jammer dat ik hier nog niet zoveel over kwijt kan/mag. Ik zou zo graag een uitgebreide blog willen schrijven over de situatie waar ik nu in zit met mijn (ex)werkgever, maar omdat het om een juridische kwestie gaan mag ik hier niet teveel over loslaten.  In ieder geval is dit een situatie waar ik op dit moment niet zo heel veel mee kan. Het is slechts een kwestie van afwachten. 

De zoektocht naar een nieuwe bijbaan

Poeh, die is lastig kan ik je vertellen. Trust me, ik heb een prachtig C.V. Eentje waar ik heel trots op ben, met onder andere bijna tien jaar ervaring in hetzelfde werkveld. Je zou denken dat je dan ook vrij snel wel weer een bijbaan in dat vakgebied zou vinden, maar helaas. Het vakgebied waar ik het over heb is detailhandel. Een functie als verkoopspecialist of assistent filiaalmanager om precies te zijn. Ja, er zijn genoeg vacatures, maar helaas zijn ze allemaal fulltime. En wanneer een winkel wel op zoek is naar een parttime kracht voor op de donderdagavond en de weekenden/ vakanties, voldoe ik niet aan het profiel. Oftewel, ik ben te oud.

Jawel, ik ben zessentwintig jaar jong en toch ben ik te oud. Ik begrijp het ook wel hoor, want in mijn plaats kunnen ze drie zestienjarigen inhuren voor dezelfde kosten, maar frustrerend is het wel. Ik heb de kwaliteiten en ervaring om in een winkel te staan en hoef waarschijnlijk niet tot nauwelijks ingewerkt te worden, maar toch lijkt het wel alsof het mij niet gegund is. 

Gezonde stress

Toch is al het bovenstaande niet zo stressvol dat ik er moe van wordt. Het is gezonde stress. Het is niet zo dat ik er wakker van lig dat mijn afstuderen misschien een maandje uitgesteld wordt. En ook dat conflict lig ik niet meer wakker van. Toegegeven, in het begin lag ik er wel wakker van, omdat het mij persoonlijk enorm geraakt heeft. De hele situatie heeft mij tot op het bot gekwetst, maar inmiddels ben ik er van overtuigd dat ik uiteindelijk degene ben die het laatste zal lachen en daarom maak ik mij er even niet zo druk meer om.

Dat ik niet zo makkelijk een nieuwe bijbaan kan vinden als ik van te voren had gedacht, dat is soms wel stressvol. Ik woon behoorlijk duur voor Friese standaarden en iedere maand wordt het steeds moeilijker om de eindjes nog aan elkaar te kunnen knopen. Deze maand red ik het financieel nog net, maar ik ben wel bang voor de december maand. Als ik voor die tijd geen werk vind weet ik niet hoe ik het allemaal voor elkaar moet gaan krijgen. Maar dat is een zorg voor later. Ik merk aan mezelf dat ik er wel redelijk kalm onder ben. 

Mentaal uitgeput?

Je zou denken dat je van al het bovenstaande mentaal aardig uitgeput raakt en misschien is dat ergens wel een beetje zo, maar ik moet bekennen dat ik mij mentaal eigenlijk heel goed voel. Normaal gesproken begint mijn winterdepressie nu al. Ik word verdrietig van de donkere dagen en weet soms niet wat ik mij mezelf aan moet, maar ik kan er op de een of andere manier op dit moment heel goed mee om gaan.  Ik neem veel tijd voor mezelf en ik merk echt dat dat werkt. 

Maar waarom ben ik dan zo moe?

Waarom kan ik niet eens meer fatsoenlijk fietsen naar school zonder daarna een uur op adem te moeten komen? Hoezo kan ik niet meer uren lang wandelen door het bos met camera zonder elk halfuur bijna in elkaar te zakken, omdat mijn benen niet meer willen? Waarom voelt mijn complete lijf soms vanuit het niets zo zwaar? En hoezo slaap ik nu al voordat het überhaupt middernacht is? Ik ben een nachtmens, ik sliep voorheen nooit voor middernacht.. Het is frustrerend om niet te weten wat er met je aan de hand is en het is nog frustrerender als er niets naar voren komt uit een drietal bloedonderzoeken en een uitgebreid longonderzoek. 

Volgende week donderdag heb ik een afspraak met een internist. Ik ben heel benieuwd wat hieruit naar voren gaat komen. En of er gelijk al iets onderzocht gaat worden, of dat het eerst weer een intake gaat zijn met dezelfde vragen waar ik al maandenlang dezelfde antwoorden op geef. 

Deze blog is misschien iets wat rommelig en vooral ook heel erg out of the blue. Maar ik merkte aan mijzelf dat ik mijn frustratie gewoon even kwijt moest. En het schrijven van een random blog zoals deze helpt enorm, want dan is alles er voor mijn gevoel echt even uit. 

♥ – Tini