Linkin Park, Meet&Greet, Ziggo Dome

Ik won een Meet & Greet met Linkin Park!

Het was maandag 19 juni en de hele dag zat ik als een idioot mijn mailbox te checken. Vandaag zou namelijk bekend worden gemaakt wie toegang zou krijgen tot de Meet & Greet met Linkin Park voorafgaand aan de show in Ziggo Dome. Maar helaas, ik had geen mail. Licht teleurgesteld ging ik die avond slapen, niet wetende dat ik wakker zou worden met het mooiste mailtje dat ik ooit heb ontvangen. 

meet en greet, mail, Linkin Park

Shock

Volgens mij heb ik nog nooit met zoveel verbazing ‘OH MY GOD’ geschreeuwd als die ochtend. Ik was compleet in shock, omdat ik deze mail echt niet meer had verwacht. Gelijk heb ik Sanne, een vriendin waarmee ik samen naar de show zou gaan, gebeld om te vragen of ook zij toegang had gewonnen, maar helaas. Sanne had geen toegang gewonnen, wat betekende dat ons plan om samen in de auto naar Amsterdam te gaan iets werd gewijzigd. Ondanks dat Sanne niet had gewonnen, wilde ze namelijk wel dat ik gewoon zou gaan, omdat ze wist hoeveel deze kans voor mij betekende en haar maakte het eigenlijk toch niet zoveel uit. En dus vertrok ik in plaats van aan het eind van de middag in de auto, al aan het begin van de middag met de trein richting Amsterdam!

linkin park, meet en greet

Wachten, wachten en nog eens wachten..

Natuurlijk was ik veel te vroeg in Amsterdam. Ik was namelijk om 13.45u al uit Leeuwarden vertrokken en was daardoor rond half vijf al op station Amsterdam Bijlmer Arena. Ik besloot nog even snel iets te eten en liep daarna rustig naar Ziggo Dome, waar dus echt al een mega rij bleek te staan. Het concert was niet uitverkocht en de Meet & Greet zou pas om 18.40u zijn, dus ik verbaasde mij er over dat er al zoveel mensen stonden. Toen ik even ging praten met wat mensen uit de rij, bleek dat sommigen er serieus al sinds de ochtend zaten, puur zodat ze vooraan konden staan. Ik ben al zestien jaar fan van Linkin Park, maar ’s ochtends al voor de deur gaan zitten gaat mij echt iets te ver.

wachtrij

Toen om half zes de deuren open gingen, ging alles eigenlijk best wel snel. De beveiliging was niet eens zo streng als ik had verwacht en dus kon ik al snel doorlopen naar de kluisjes om mijn spullen in te doen. Toen begon eigenlijk het echte wachten pas. Voor de Meet en Greet moesten we op een afgesproken plek wachten tot we zouden worden opgehaald. Tijdens het wachten raakte ik in gesprek met een meisje uit Finland dat speciaal voor het concert naar Amsterdam was gereisd. Zij was er ook nog maar net achter dat ze toegang gewonnen had en was dus ook net als ik, nog steeds een beetje in shock.

Uiteindelijk werden we rond 18.50u opgehaald voor de Meet & Greet. Voordat we naar de locatie gingen, werden onze ID-kaarten gecheckt en kregen we een officiële Linkin Park Underground pas. Nadat iedereen gecontroleerd was en in het bezit was van zo’n pas, werden we meegenomen naar de backstage area waar de Meet & Greet plaats zou vinden. Voordat we de speciaal ingerichte ruimte in mochten, moesten we nog wel onze jassen, eventuele tassen, mobiele telefoons en camera’s achterlaten. Want helaas, geloof het of niet, maar er mochten geen foto’s gemaakt worden..

En toen? Toen werd het echt spannend. We mochten eindelijk de ruimte in om onze helden te ontmoeten! We waren niet met een heel grote groep, ik geloof dat we in totaal met zo’n vijfentwintig man waren, wat het wel lekker intiem maakte.

De Meet & Greet werd geleid door een aantal vaste mensen die met Linkin Park mee touren en dus onder andere de meetings regelen. Ook waren er een aantal foto- en videografen aanwezig die foto’s maakten. Voordat we de band gingen ontmoeten werd ons uitgelegd dat in verband met het uitbrengen van het nieuwe album de band erg druk was met pers interviews en we ze daarom niet allemaal gelijktijdig konden ontmoeten, maar ze één voor één een rondje zouden maken. Normaal gesproken komen ze met z’n allen tegelijk binnen en wordt er een leuke groepsfoto gemaakt, maar dat kon dus nu helaas niet. Wel hebben we als fans met z’n allen een groepsfoto gemaakt, wat ook een super leuk aandenken is! Ik sta er alleen niet zo duidelijk op, haha!

Het Meet & Greet moment!

En toen was eindelijk het moment daar, de eerste bandlid (Brad Delson) maakte zijn entree! En die was me toch een partijtje awkward, haha. Hij kwam echt super verlegen over en op de vraag ‘Hi, how are you?’ wist ie al nauwelijks een antwoord te geven. Redelijk awkward, maar ook wel heel schattig.

Nadat Brad was vertrokken duurde het even voordat de volgende bandlid binnenkwam, maar we werden in tussentijd vermaakt door Misty, die elke Meet&Greet regelt en dus ook altijd aanwezig is om alles goed te laten verlopen. Het was toevallig haar verjaardag die dag, dus we hebben nog met zijn allen Happy Birthday voor haar gezongen.

Na een tijdje kwamen Joe Hahn en Dave Farell binnen en zij waren al een stuk energieker en wat minder awkward dan Brad.  Vlak na Joe en Dave kwam ook Rob Bourdon nog binnenlopen. Eigenlijk ging alles super snel en ik was vooral heel erg gefocusd op het ontmoeten van Mike Shinoda en natuurlijk mijn idool Chester Bennington.

Op een gegeven moment kwam Mike Shinoda heel stilletjes en sneaky door de deur en bleef hij eventjes in de deuropening staan en observeren.


Na even rondkijken vroeg hij hoe het met ons ging en of we allemaal een beetje zin hadden in de show waarop we natuurlijk luid juichend “YES” op antwoorden. Toen hij zijn rondje ging lopen om handtekeningen uit te delen en bij mij aankwam, viel het hem op dat ik een wat afwijkende papiersoort had voor de handtekeningen. Hij vroeg mij wat het precies was, omdat er een marmeren printje in het papier zat. Ik vertelde hem dat ik een memory jar heb en alles wat ik tof vind en wil onthouden op die briefjes schrijf. Als ik dan met Oud&Nieuw de pot open en alles teruglees, zou ik dus hun handtekeningen tegenkomen en worden herinnerd aan dit speciale moment. Mike vond het echt een super cool idee en hij vond het een eer dat zij allemaal een onderdeel van een memorabel moment mochten zijn.

Hieronder een foto van het moment dat ik mijn speciale papiertjes aan hem uitleg. Ik zie er verschrikkelijk uit op de foto, maar ach, het gaat om het moment :’)

Vlak na Mike, kwam ook Chester al binnen en die had een grootste entree. Hij kwam binnen en nam een diepe buiging, omdat wij applaudisseerden voor hem op het moment dat hij binnen kwam.

Van alle bandleden had Chester overduidelijk de meeste energie en ik had het gevoel dat hij (samen met Mike) ook de meeste interesse naar de fans toonde. Hij bleef bij iedereen wel even een momentje staan om echt een praatje te maken. En dus ook bij mij. Ik had die avond maar één doel en dat was hem persoonlijk bedanken voor het nummer  “Iridescent”. Dit nummer heeft mij namelijk door een heel moeilijke periode heen gesleept en daar ben ik hem en de band enorm dankbaar voor. Ik vertelde hem dat het nummer mijn favoriet is en mij dus enorm geholpen heeft, dat vond hij zo tof dat ik een high-five van hem kreeg. Ik was echt in schock, like hallooo een high-five van je idool, dat gebeurd echt niet elke dag, haha!

Helaas is dat moment van de high-five niet vast gelegd en daar baal ik stiekem best wel van. Gelukkig is er wel deze verschrikkelijke foto gemaakt van mijn momentje met Chester :’)

Dat meisje naast mij is trouwens het Finse meisje waar ik eerder op de avond mee sprak. Met haar heb ik nog steeds goed contact, wat echt super leuk is!

En toen was de Meet&Greet eigenlijk al weer voorbij. Het was echt ontzettend leuk en heel intiem, maar wel in een oogwenk weer voorbij. Toch heeft de Meet&Greet ruim een uur geduurd, want het voorprogramma van de avond (SUM41) hadden we ondertussen al gemist.

Nadat Chester de ruimte had verlaten, mochten we onze spullen weer ophalen en werden we terug geleid naar de zaal. Helaas moesten we ons mengen tussen het gewone publiek, soms is het zo dat je na een Meet&Greet namelijk in een speciaal LPU member vak terecht komt, waardoor je voorraan staat, maar dat was deze keer dus niet zo. Maar dat maakte mij niet zoveel uit, ik zocht snel mijn vriendin op en samen hebben we nog redelijk goede plekken rechts voor in het publiek kunnen scoren 🙂

De Show

De show was echt fantastisch! Net als de vorige keer in Ziggo Dome, was ook deze keer het geluid weer super goed en ik heb enorm genoten van de hele avond. Om een beetje een indruk te geven van het concert volgen hier een aantal foto’s die ik heb gemaakt met mijn compact camera. Ik moet zeggen dat ik nog redelijk versteld sta van de kwaliteit, die is niet eens zo heel slecht! Echt super fijn 🙂

Chester Bennington, Linkin Park, Ziggo Dome, rip

Dankbaar

En dat was het verhaal van mijn Meet&Greet. Het was een geweldige ervaring en ik ben ontzettend dankbaar dat ik het nog heb mogen mee maken. Dit artikel had eigenlijk een tijd geleden al online moeten komen, maar helaas heeft Chester Bennington een maand na deze show zelfmoord gepleegd. Ik had het artikel toen bijna klaar, maar was zo in shock van het nieuws, dat ik niet de kracht kon vinden om het af te schrijven.

Ik vind het nog steeds heel erg moeilijk om te geloven dat hij er niet meer is, maar ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik hem nog persoonlijk heb mogen ontmoeten en heb kunnen vertellen wat mijn favoriete lied voor mij heeft betekend.

Deze herinnering zal mij voor altijd dierbaar blijven en dat is waarom ik dit artikel,  3 maanden na de show, alsnog met de wereld wilde delen. 

♥ – Tini

meet en greet, linkin park handtekeningen

De handtekeningen heb ik ingelijst en hebben een mooi plekje gekregen in mijn huisje.


Lees hier het artikel dat ik schreef op het moment dat ik hoorde dat Chester Bennington zichzelf van het leven had beroofd.