tchau

Tchau Nederland!

En ineens was het 31 augustus. De dag waarop ik eindelijk zou vertrekken naar Lissabon. Wat eerst oneindig ver weg leek, kwam in de laatste week wel heel erg snel dichtbij. 

De laatste week thuis was ook mega druk. Ik moest namelijk nog verhuizen, maar gelukkig is dat dankzij de hulp van mijn vader allemaal netjes op tijd gelukt. 

Een paar dagen voor vertrek sprak ik nog af met mijn beste vriendin en toen kwam het besef wel even binnen.. Jemig, een halfjaar zonder mijn vriendinnetje.. Hoe gaan we dat nou overleven?! Gelukkig bestaat er tegenwoordig Skype en kunnen we (als we willen) elkaar dus elke week nog gewoon zien, haha! 

Ook het afscheid met mijn beste vriend was pittig. Wij zien elkaar niet wekelijks, maar doordat we o.a dezelfde studie doen was het altijd makkelijk om even snel te appen: “Heb je ook pauze?” Of “Ben je ook op NHL?” En afhankelijk van het antwoord spraken we dan even af en dat zal nu iets lastiger gaan want ja, “Ben je ook toevallig in Lissabon?” is niet iets wat snel voor zal komen vrees ik, haha!

De reis
Behalve dat ik gek werd van mijn moeder haar onnodige gestress (sorry mam) verliep de reis eigenlijk heel goed. Inchecken was zo gepiept dankzij de luxe van het online inchecken. Mijn veel te zware (27,7kg) maar fantastisch mooie koffer kon ook zonder al te veel gedoe op de lopende band gezet worden, zonder wachten voor een irritante incheck balie waar altijd super lange wachtrijen staan. En ook de handbagage controle verliep voorspoedig. Al was het wel even irritant dat ik mijn laptop, spiegelreflex camera + lenzen, opladers, externe harde schijven en alle andere elektronische onzin er allemaal uit moest halen. First world problems..

tchau

Er was geen vertraging en ondanks dat we met Transavia vlogen hoefde de piloot ook geen gekke landing te maken. 

En toen? Toen begon de ellende. Koffer ophalen duurde eventjes, maar was verder niet bijzonder. Het taxiritje naar de Airbnb waar mijn moeder en ik zouden verblijven was echter wel veul en veul te duur. Maar dat was niet het ergste hoor, want meneer de taxi-chauffeur zette ons ook nog even bij de verkeerde deur af. “Yes this street, that door, bye.” Dus wij aanbellen, geen gehoor. Eigenaresse bellen, geen gehoor. Paniek! Oke, geen paniek, maar wel flinke irritatie. Snel met Airbnb gebeld, zij gingen er meteen achteraan. Alles werd geregeld en wat bleek, we waren dus bij de verkeerde deur afgezet.. Nou ja, eind goed al goed gelukkig, eindelijk binnen, eindelijk spullen dumpen en hup meteen door om ergens te gaan eten. Niks bijzonders, gewoon een tosti. Zo doen wij Hollanders dat. Wel zonder saus en met olijven, dat dan weer wel. 

Na het eten kregen we zo’n gigantische after diner dip dat we terug naar onze Airbnb zijn gegaan en compleet uitgeput eigenlijk meteen in slaap zijn gevallen. Het was toen hooguit 21.30u Portugese tijd. Mensen die mij goed kennen weten dat dit voor mij een enorme prestatie is, aangezien ik van erg laat opblijven houd. 

Vanwege de enorme afwezigheid van WiFi hebben jullie mazzel en kunnen jullie meteen dag 1 en 2 ook al lezen! Dus klik maar snel naar door naar de volgende blogpost!

Tchau!